W wieku 3 lat, a może nawet wcześniej moi rodzice dowiedzieli się, iż mam wadę serca i powinienem być operowany. Żyłem sobie jak to każde dziecko beztrosko i nie przejmowałem się tym, iż nie mogę się przemęczać. W wieku 6 lat poważnie zachorowałem i dostałem zastrzyk przez który stałem się niedosłyszącym.
Na dzień dzisiejszy w lewym uchu mam ubytek ponad 70%, a w prawym ponad 40, co to znaczy?
Znaczy tyle, iż na lewe ucho nie rozróżniam mowy i nawet jakbyście mówili mi prosto do niego, to ni cholerę bym was nie zrozumiał, ale za to dobrze słyszę nim dźwięki, za to na prawe rozróżniam mowę, ale za to gorzej z dźwiękami.
Lecimy dalej, gdy miałem 7 lat, na świat przyszła moja siostra Kinga, która pożyła tylko 4 lata, najgorsze jest to, że znów lekarze zawinili, dodam także, że nie mam ani jednego wspomnienia z nią związanego. Zmarła 20 października 2002 roku, a ja praktycznie nie pamiętam swoich 11 lat życia, jedynie przebłyski pojedynczych wspomnień.
Jeśli ktoś chce się zapoznać z historią mojej siostry to zapraszam do wejścia w link, gdyż zbyt ciężko byłoby mi opisywać ponownie te wspomnienia.
http://hacerking.blogspot.com/2015/02/spij-sodko-moja-dziecino.html
Dobra, lecimy dalej. Trzy miesiące po śmierci siostry miałem operację na otwartym sercu było to 12 lub 13 stycznia. Zapodam pewną śmieszną historię, która zdarzyła się godzinę przed operacją.
Jako,
iż miałem być operowany, to pielęgniarka przyszła i wręczyła
mi tabletkę dzięki której odpłynę i powiedziała, że mam
godzinę czasu, więc mogę sobie pochodzić itp. ja zrozumiałem, że
mam leżeć w łóżku i nie wychodzić z sali(Ach ten kochany
niedosłuch) po godzinie odpłynąłem i zabrali mnie na salę
operacyjną, naglę mój mózg się ocknął i dotarło do mnie, że
leżę na stole operacyjnym i nie mogę się ruszyć, ani nawet
otworzyć oczu, a lekarze omawiają szczegóły operacji i jeden
lekarz prosił pielęgniarkę by podała narzędzia. Przeraziłem się
jak cholera i ze strachu się zesikałemDobra, mógłbym opowiedzieć o tym jak było na OIOMie itp. ale chcę jak najszybciej streścić swoje życie, więc jak byście mieli jakieś pytania to macie komentarze od tego.
Lecimy dalej, gdy wróciłem ze szpitala do domu, to zacząłem naukę w trybie indywidualnym, gdy jeszcze mieszkałem na przeciwko szkoły, to nie było tak źle, od czasu do czasu ktoś z mojej klasy wpadał i miałem jako taki kontakt z rówieśnikami. Wszystko zmieniło się, gdy przeprowadziliśmy się i wtedy zostałem sam jak palec z depresją o której nie miałem pojęcia. Dodam jeszcze, że moja mama wpadła w poważną depresję, więc nikt nie zwrócił uwagi na to, że ze mną coś jest nie tak. Na ponad rok zostałem odłączony od rówieśników, bo moja mama zamiast pozwolić mi wrócić do szkoły to postanowiła, że 6 klasę podstawówki będę robił w domu.
Mógłbym opisać swój powrót do szkoły i napisać, że miałem dobry kontakt z rówieśnikami i byłaby to prawda, ale do momentu, gdy po raz pierwszy nie zdałem do następnej klasy. Zamiast tego postaram się wam nakreślić jak to jest być niedosłyszącym.
Wiecie, wielu ludzi nigdy nie miało problemu z tym, że niedosłyszę i po prostu mówili głośniej przy mnie i o czasu do czasu zażartowali z tego lub śmiali się, gdy spytałem się czy mogą powtórzyć. Jako, ze wtedy jeszcze nie miałem dystansu do tego, to zaczynałem się zamykać w sobie i często zamiast prosić kogoś by powtórzył, udawałem, że dosłyszałem, bo bałem się, że zostanę wyśmiany. To jest także powód tego, że rzadko uczestniczyłem w życiu towarzyskim, bo byłem milczkiem, nie dlatego, iż jestem głupi, ale dlatego, że jeśli jest większa grupa ludzi, to ja nie dosłyszałem co oni mówili i nie mogłem wtrącić swojego zdania.
Do 19 roku życia tak wyglądało moje życie towarzyskie, strach przed tym by się odezwać, bo bałem się wyśmiania, strach przed szkołą, bo niedosłyszałem nauczycieli i bałem się z tego powodu chodzić na lekcje, więc często wagarowałem.
Mógłbym napisać, że gdy dostałem aparaty, to nagle moje życie się zmieniło, że stałem się śmiały itp. niestety tak się nie stało, aparaty pomogły, ale nadal problemy były, gdy większa ilość ludzi rozmawiała.
Do tego zacząłem brać narkotyki i w końcu ludzie zaczynali się mnie bać(Ci których znałem tylko z widzenia) bo bali się, że naćpam się na imprezie czy coś.
Dobra, lećmy dalej, od jakichś 4 - 5 lat moja mama jest alkoholiczką i pije codziennie po 7-8 piw, nie raz zdarzyło się, żę była wstawiona dosyć mocno.
O ile zawsze myślałem, że nigdy nie będę w rodzinie patologicznej, to musiałem zmienić swoje myśli i zaakceptować to, że należę do takiej rodziny. Więcej możecie się dowiedzieć z tego wpisu.
http://hacerking.blogspot.com/2015/01/mamo-nie-pi.html
Już kończę powoli, bo wiem, że cholernie się rozpisałem. Wielu z was wie, iż nie skończyłem szkoły i, że mam problemy by znaleźć pracę, bo nikt nie chce zatrudnić niepełnosprawnego z wadą serca.
Nikt z was nie wie jednak dlaczego nie skończyłem tej szkoły. Już wyjaśniam, całe życie lubiłem się uczyć nowych rzeczy, jednak w szkole mi nie szło. Nie dlatego, że jestem głupi, ale dlatego, iż nie potrafię zmusić się do chcenia, nie potrafiłem zmuszać się do kucia na sprawdziany, nie potrafiłem zmusić się do chodzenia do szkoły, zawsze wybierałem ucieczkę niż walkę.
Ostatnio jak była noc spadających gwiazd to obiecałem sobie, że wypowiem pewne życzenie, ale niestety nie zrobiłem tego, bo żadnej gwiazdy nie widziałem. Jeśli chcecie wiedzieć czego sobie życzyłem, to już odpowiadam.
Pragnąłem by móc wreszcie się skupić na czymś i doprowadzać swoje plany do końca. Miałem 2 pomysły na książkę, ale porzuciłem je, gdyż nie chciało mi się pisać, mimo iż lubię to robić, to chęci starczy mi tylko na kartkę lub dwie i potem koniec.
Nie jest to wina braku kreatywności, bo mój mózg aż za bardzo lubi takie rzeczy.
Good Night ;)

co do mocy wreszcie skupienia się na czymś i doprowadzeniu swoich planów do końca - bardzo wiele osób ma z tym problem, ja również jestem jedną z takich osób
OdpowiedzUsuńwydaje mi się, że jednak zrobiłeś większy krok do przodu niż ci się wydaję bo mimo iż nie napisałeś swojej książki to zacząłeś pisać tutaj, swojego bloga.
wiele osób nawet nie robi tego pierwszego kroku przyglądając się tylko swoim marzeniom. Nie poddawaj się pisz dalej, wydaję mi się że to jest początek czegoś większego, kwestia czasu!
Jeżeli czujesz się dobrze pisząc - rób to. Ćwicz. Wypracuj swój styl. Postaraj się recenzowanie dla jakiegoś wydawnictwa, na początek w zamian za książki. Pisanie wydaje się być okej, zawsze to jakiś początek. W dodatku komfortowe dla osoby niedosłyszącej - wiem coś o tym ;) Nie wolno się załamywać przez przeciwności losu. Wiem, że może być ciężko, tylko jeden niedosłyszący zrozumie drugiego. Niemniej jednak skup się na sobie, na swoich możliwościach, szukaj kogoś kto Ci może pomóc. Pozdrawiam i nie usuwaj konta ;)
OdpowiedzUsuń